whatsapp
 

 

ZenActueel:
Iedere dag inspiratie voor een zenvol leven




Zen.nl, Zen, meditatie, leren mediteren, begrafenis, kerk, zenmeester, vader, ouders, hecht, afwijzing, overtuiging, verleden, vergeven, stress, verdriet, slachtofferrol, zelfbeeld, loslaten


De begrafenis die mijn leven veranderde



Door Kakudo / Zen.nl Utrecht / 26 maart 2026

Lees hieronder Kakudo’s verslag van een begrafenis die Kakudo’s leven veranderde. Kakudo is zenleraar bij Zen.nl Utrecht.

De begrafenis begon iets later omdat er in de overvolle kerk nog extra plekken bij moesten. Het raakte me meteen dat iemand als Stef op zo’n hoge leeftijd nog zo’n groot en actief netwerk had. Wat een rijkdom om zo te mogen sterven. Ikzelf kende Stef alleen als ‘partner van Peter’, mijn zenmeester. We hadden daardoor vooral korte ontmoetingen met elkaar. De mooie voordrachten tijdens de begrafenis zorgden ervoor dat ik hem nu beter leerde kennen. Het verbaasde me om te horen dat deze vriendelijke en zorgzame man zo’n zware start van zijn leven had meegemaakt. Kennelijk droeg hij het in de jaren dat ik hem kende niet meer met zich mee. Wanneer op jonge leeftijd je moeder gewoon vertrekt en vervolgens je vader je ook nog eens afstoot, dan laat dit toch zeker zijn plooien achter. Toch lijkt het alsof Stef het allemaal in één leven mooi heeft gladgestreken.

Het gaat over mij

De band met mijn eigen vader is altijd koud geweest. Nog voor mijn vierde zijn mijn ouders gescheiden. En ook daarna is een hechte band nooit echt van de grond gekomen. Periodes met meer contact en binding werden gevolgd door periodes van onaangekondigde afwezigheid en een gevoel van teleurstelling en afwijzing. Mijn zenpraktijk heeft de negatieve uitwerkingen daarvan grotendeels weggenomen, maar af en toe steekt het weer de kop op. Terwijl ik flink verkouden was, ontstond er een nieuw voorval van onze oude patronen. Onhandigheid van mijn vader zorgde ervoor dat ik me opnieuw gekwetst voelde, en ik wist niet hoe ik hierop wilde reageren. Eerdere pogingen om het te bespreken leverden niet het gewenste resultaat op. Bovendien vond ik als ‘kind zijnde’ dat de ‘vader’ zich als eerste moest verzoenen. Deze overtuigingen zorgden ervoor dat ik vast kwam te zitten en niet wist hoe ik wilde handelen.

Hoe ging Stef met zulke situaties om? Geïntrigeerd luisterde ik tijdens de uitvaart hoe hij op latere leeftijd zijn vader verzorgde zonder enige rancune. Ook bleef hij zijn moeder uitnodigen voor verjaardagen, terwijl dat de boel niet altijd gezelliger maakte. Miskende hij zichzelf niet door te doen alsof er niets was gebeurd? Moest hij niet voor zichzelf opkomen om te tonen dat hij meer waard was dan het onrecht dat hem is aangedaan? Waarom deed hij alsof er niets was gebeurd?

Op aanraden van Peter heb ik Stefs voorbeeld gevolgd. Een beetje onwennig nam ik weer contact op met mijn vader om een nieuwe afspraak in te plannen, dit keer zonder het verleden erbij te betrekken maar met een open houding. Er gebeurde eigenlijk niets opvallends, maar toch ging het heel anders dan vorige keren. Ik ervoer opluchting, verbinding en beweging, en helemaal niet alsof ik mezelf verraadde. Maar mijn patstelling was doorbroken.

Terugkijkend kwam de doorbraak uit een onverwachte hoek. Het was juist de gedachte dat ik voor mezelf opkwam en daarmee de ander niet kon vergeven, die mij stress en verdriet opleverde. Deze ideeën leken mijzelf te beschermen, maar in werkelijkheid voegden ze alleen een slachtofferrol toe aan mijn zelfbeeld. Ik ervoer het verzet juist als het tegenovergestelde van slachtofferschap, maar in deze situatie leverde het me alleen maar innerlijke strijd op.

We vinden loslaten vaak lastig omdat we houvast ervaren aan hetgeen waar we ons aan hechten en als rechtvaardig zien. Toch kan het loslaten van deze ‘steun’ ons vooruit helpen op manieren die we eerder niet konden zien. Stef, bedankt voor het voorbeeld en het inzicht dat je me postuum hebt gegeven. Het heeft me doen ervaren dat afstand nemen van je zelfbeeld juist een manier kan zijn om beter voor jezelf te zorgen.