ZenActueel:
Iedere dag inspiratie voor een zenvol leven
De twee lichtjes die mij raken
Door Tanja Straathof /
Zen.nl Den Bosch / 23 juni 2026
Als ik de straat in loop waar
Zen.nl Den Bosch is gevestigd, zie ik naast de voordeur al van verre de twee lichtjes branden. Twee zwarte lantaarntjes, die een warm geel licht uitstralen. Ik kom hier al jaren en omdat ik er nu ook lesgeef, kom ik er tegenwoordig soms wel drie keer per week. Meestal zie ik de lampjes branden. "Hier is het," zeggen ze mij, "wees welkom." Soms zie ik ze ook niet. Dan trekt iets anders mijn aandacht. Maar vandaag zie ik ze en word ik er, gek genoeg, ineens diep door geraakt. De tranen springen in mijn ogen. De lampjes zeggen deze keer heel uitnodigend: "Je bent welkom, je wordt verwacht. Hier ben je thuis en kom gauw binnen!"
In het coachingsgesprek, waarvoor ik vandaag naar de zendo gekomen ben, merkt mijn zenleraar de lach op mijn gezicht op. Ik vertel wat mij zojuist is overkomen. "Misschien sta je meer open," oppert hij. Dat kan wel kloppen. De laatste tijd komen dingen intenser binnen. De kleuren in een bollenveld, het nieuwe lentegroen aan de bomen. Ik ruik vooral ook beter: vers gemaaid gras, een seringenstruik, de geur van brandend hout, de parfum van iemand in het voorbijgaan, maar ook de hondenpoep langs het wandelpad. Ik ben emotioneel ook vaker geraakt. Soms door een gedicht op een gevel in de stad: "Al reizend ervaart men het leven vreemder: overal anders en overal eender." Of door een herinnering aan de stem van mijn dementerende moeder in het verpleeghuis: "Kom je me halen?" Door een beeld van een kind op tv, zonder benen en zonder kansen. En ook nu dan door deze twee lampjes.
Ik koester al langer de wens om wat meer te voelen en minder in mijn hoofd te zitten. Dat klinkt heel eenvoudig, alsof je alleen maar een knop hoeft om te zetten. Alsof het voor mijn voeten ligt en ik het alleen maar hoef op te rapen. Maar zo eenvoudig is dat niet. Dingen willen begrijpen en beredeneren is voor mij veilig en bekend en daarom meestal de route die ik automatisch neem. Vaak ging ik daardoor voorbij aan mijn gevoelens en emoties. Aan het ervaren van de dingen. Dat wil ik beter kunnen: meer voelen en ervaren. Zodat ik me dan ook echt beter zou kunnen verbinden met anderen, mijzelf en het leven.
Zou ik na al die jaren zenbeoefening echt dit nieuwe pad hebben gevonden?
Onverwacht verschijnen er nu deze lichtjes op mijn pad. Iets kleins dat heel waardevol blijkt te zijn. Lichtjes waardoor ik ineens diep word geraakt. Die me een gevoel van verbinding geven. Die me laten weten: er wordt op je gerekend, hier hoor je erbij. Die me laten zien dat er ongemerkt iets is veranderd in mij. Dat ik me meer geborgen voel, meer vertrouwen heb. Dat ik niet alleen thuis ben in de zendo, maar vooral ook meer thuis ben in mijzelf.
Twee lichtjes die me vertellen dat ik op de goede weg ben.
Vijfdaagse Natuursesshin
Jonglerende vrouwen
Verslag van de Themadag over schaamte en spel
Zen en authentiek leiderschap
Ik ben er nog
Schaamte als stralend principe