ZenActueel:
Iedere dag inspiratie voor een zenvol leven

Illustratie René Magritte De geliefden
Kijk, dit ben ik!
Door Tanja Straathof /
Zen.nl Den Bosch / 30 april 2026
In mijn opvoeding was er vooral aandacht en waardering voor mijn ijver en prestaties op school. Mijn behoeften en gevoelens deden er niet zoveel toe. Ik deed er niet zoveel toe. Tot voor kort had ik, wat ik ook deed, nooit het gevoel er te mogen zijn. Tijdens afgelopen sesshin overkwam mij een bijzondere ervaring en kantelde plotseling dit gevoel.
Het is de derde dag van de
weeksesshin en wat heb ik een moeite om deze dag door te komen. Mijn knieën doen behoorlijk zeer van het lange zitten op mijn kussen. Ik voel een stekende pijn in mijn rug, ben erg moe, heb hoofdpijn. Ik probeer van alles om met mijn pijn om te gaan. “Ga er met je aandacht naar toe,” fluistert de zenmeester mij in gedachten toe. En als dat niet werkt: “Ga er met je aandacht van weg. Naar een andere plek in je lichaam, waar het geen pijn doet.” “Ontspan! “ spreek ik mijzelf toe. “Let op je houding!” “En tel vooral je ademhaling.” Eeen …. Tweee ….. drieee. Soms heb ik ineens op zoveel plekken in mijn lijf tegelijk pijn dat het moeilijk is om met al die zere plekken tegelijk te dealen. Ik probeer de pijn er te laten zijn, erbij te blijven, er bewust voor te kiezen de pijn te ervaren. Maar wat ik ook doe: het draagt er niet aan bij de pijn te dragen.
O ja, ik ben natuurlijk weer veel te veel mijn best aan het doen. En aan het proberen de boel onder controle te houden. Daar heb ik nu helemaal niets aan. Het zit me juist in de weg. Ik moet hiermee ophouden. Maar hoe doe ik dat?
Tijdens de dokusan deel ik dit met de sesshinleider. “Proberen iets niet te doen is heel lastig,” zegt zij. “Ga eens zitten met een vraag.” Dat helpt wel even. Maar het effect houdt niet lang aan en ik zak terug naar hoe het daarvoor was. Het gaan ‘zitten’ met een tweede vraag wil ook niet meer helpen. De moed begint me langzaam in mijn schoenen te zakken. “Hoe lang duurt deze sesshin nog? Ga ik het wel volhouden?“ Ik mis mijn man en verlang naar huis.
Op de vijfde dag begin ik opnieuw. “Laat het los. Niet je best doen je lijden te dragen, maar gewoon aanwezig zijn bij dat wat is. Hoe moeilijk kan het zijn …..” Ik neem me voor vandaag minder in mijn hoofd te zitten, meer te ‘zijn’ en meer te genieten. Als door een wonder gaat het deze dag anders dan de dagen ervoor. De soetra’s in de vroege ochtend klinken mooier. Ik voel me meer verbonden, voel meer de energie om mij heen. Ik geniet van een merel die buiten zingt. Van een vlinder die op mijn schrift komt zitten, terwijl ik aan het schrijven ben. Ik kan me meer ontspannen, heb wat minder pijn.
Het thema van deze week - ‘Intimiteit, zien en zichtbaar zijn’ - heeft vast iets in beweging gezet. Want geheel onverwacht gebeurt er deze dag iets moois. Tijdens zazen word ik plotseling vervuld met het gevoel ‘Ik mag er zijn! Ik mag gezien worden! Ik mag zichtbaar zijn!’. Nooit eerder in mijn leven heb ik dit op deze manier zo ervaren, tot in alle vezels van mijn lijf. Er gaat iets open in mijzelf, alsof ik meer ruimte heb, lichter ben, meer lucht krijg. Het voelt geweldig en heel bijzonder: alsof ik een beetje verlicht ben. Ik wil het uitzingen, zoals Barbara Pravi; “Voilà, qui je suis!.” Kijk, Dit ben ik!! Hier ben ik! Ik mag gezien worden! Ik mag er zijn!!! Maar ik ben op sesshin, dus houd me stil. En in die stilte moet ik zachtjes een beetje huilen en voel ik me tegelijk heel blij. Ik zit ineens anders op mijn kussen. Lijk ineens ook anders te lopen dan daarvoor. Ik voel me krachtig en energiek. Ik voel me gedragen. Voilà.
Komende weeksesshins zijn:
Van 28 juni t/m 4 juli 2026 door Rients Ritskes (wachtlijst)
Van 11 t/m 17 oktober 2026 door Arthur Nieuwendijk (wachtlijst)
Extra sesshin: zaterdag 17 t/m vrijdag 23 oktober door Peter van Beukelen
10 t/m 16 januari 2027 door Remko de Beer
18 t/m 24 april door Yvonne Visser
24 t/m 30 april door Floor Rikken
27 juni t/m 3 juli door Rients Ran Zen
10 t/m 16 oktober door Arthur Nieuwendijk