Klik hier en ontvangons wekelijks online magazine

ZenActueel:
Iedere dag inspiratie voor een zenvol leven

Zen.nl, Zen, meditatie, leren mediteren, dagdromen, nu, talent, trots, sesshin, adem, pijn, klachten, vluchten, voelen, angst, verbinding, grenzen, aandacht

Van dagdromen naar het nu

Door Ottilia / Zen.nl Arnhem / 22 september 2026

Ik kan ontzettend goed dagdromen. Dit talent heb ik al vroeg ontdekt, toen ik als kind elke zondag meeging naar de kerk. Wat de pastoor daar allemaal stond te vertellen snapte ik niet en ik vond het ook niet interessant. Ik ontdekte: ik kan ook gewoon ergens anders aan denken, en niemand die het merkt! Heerlijk. Dat heb ik tot in de puntjes ontwikkeld, totdat ik als tienermeisje de kunst zo geperfectioneerd had dat ik bij het eerste woord van de preek volledig opging in mijn romantische dagdroom en het avontuur precies voltooid was op het laatste woord. De preek? Niks van gehoord. Geweldig. Ik was er stiekem trots op.

Deze goed ontwikkelde gave kom ik nu, twintig jaar verder, tegen op sesshin. Inmiddels ben ik er iets minder trots op. Ik probeer echt bij mijn adem en in het moment te blijven, maar telkens vlieg ik eruit. Ik droom over de inspirerende teisho’s die ik ooit zal geven, de mooie artikelen die ik zal schrijven, spitsvondige wijze antwoorden in dokusan straks, en hoe ik zo sympathiek en behulpzaam ben en dat dat gewaardeerd wordt. En wanneer ik dat opmerk en weer besef dat ik in de zendo zit met 38 mede-beoefenaars die zitten als boeddhabeelden, staat het schaamrood mij haast op de kaken. “Ooh,” denk ik dan, “jullie moesten eens weten…”

Dan ga ik weer terug naar de adem, het moment, en weet ik weer waarom ik hier niet wil zijn. Waarom ik dagdroom. Ik heb pijn. En ik vraag me af of ik hier wel goed aan doe. Mijn fysiotherapeuten verklaren me toch wel een beetje voor gek dat ik dit wil. Ik heb een bindweefselafwijking waarbij het medisch advies luidt: zoveel mogelijk bewegen en van houding wisselen. Stil zitten is heel belastend voor mij. Wat doe ik hier? Kan ik straks nog wel lopen of beland ik zo weer - door mijn eigen schuld - in een rolstoel? Gooi ik al die vooruitgang waar ik zo hard voor heb gewerkt weg in deze ene week? En wat vinden anderen ervan dat ik er vaak niet bij ben (om te rusten)? Hoor ik er wel bij? Naast fysieke klachten ben ik niet goed hersteld van een hersenschudding 8 jaar geleden, ook dat geeft veel ongemak en beperkingen. Ik kan een hele hoop dingen niet. En ik weet niet of het ooit nog beter wordt. Dat zie ik liever niet.

En ik besef dat ik niet de enige ben. Dit is waarom we vluchten. Omdat het soms heel pijnlijk is of gewoon niet leuk om in het moment te zijn. Omdat we ons niet altijd voelen zoals we ons willen voelen. Omdat de pijn, het verdriet en de angst soms te overweldigend en groot lijken om te kunnen dragen. Omdat er dingen in ons leven zijn waaraan we niet herinnerd willen worden.

In zen oefenen we in erbij blijven. Zien wat gaande is, ook de dingen die haast niet om aan te zien zijn. En dat is waarom ik hier zit. Dit is de weg die ik kies. Ik wil niet langer automatisch vluchten. Ik kies ervoor om te leren erbij te blijven, om mijn draagvermogen stukje bij beetje te vergroten. Mijn leuke ‘ik ben al nagenoeg zenmeester’-droompje prik ik keer op keer weer door. Want ook al lijkt zo'n droompje nog zo fijn, nóg fijner is het om te durven dit moment helemaal te ervaren, met open ogen. Als ik me vanuit angst afsluit, dan sluit ik me ook af voor wat er is. Dan verbreek ik de verbinding met mezelf, de anderen, de wereld.

Door erbij te blijven, voel ik ook beter waar mijn grenzen liggen. Ik sta niet te vroeg op uit angst en blijf niet te lang zitten omdat ik de werkelijkheid ontken. Aandacht helpt me te voelen wat nu nodig is. Door hier te zitten, leer ik wanneer het tijd is om op te staan.