ZenActueel:
Iedere dag inspiratie voor een zenvol leven
Woestijnsesshin
Door Sioe Lan /
Zen.nl Apeldoorn / 26 maart 2026
Lees hieronder enkele impressies van Sioe Lan opgedaan tijdens de afgelopen woestijn sesshin in Marokko onder leiding van Arthur Nieuwendijk. Gezien het succes ervan staat de volgende woestijn sesshin inmiddels gepland voor 27 febr. t/m 7 maart 2027.
Klik hier voor meer informatie en aanmelding.
Sahara, zand,
Wind, stenen,
Trektocht, tentjes,
Schoenen, een kussen
Geen douche, geen stoel
De zon, de maan, de sterren
De hitte, de koude
Lopen, zitten
Samen
Tijdens het lopen zoek ik mijn ritme, mijn eigen tempo. Ik laat mij wat leiden door de gids en de groep. Soms lopen wij samen, soms uitgewaaierd, zo stemmen wij af op onszelf en de groep. Ik start als een diesel, rustig en langzaam. Stapje voor stapje, zo loop ik vooruit. Vaak bij iets nieuws dan moet ik weer wennen, ook deze sesshin was het weer raak. Ook dan duurt het even, alleen maar te zitten, het daarbij te laten, te zien wat dan komt. Dan na een tijdje kan ik gaan voelen, van vreugde tot huiver, dat hoort daarbij.
De woestijn geeft de ruimte, niet te begrijpen, te laten, ervaren, zonder te vragen. Dan kan ik kijken zonder te grijpen, zonder de woorden, gewoon er te zijn. Daar is de ruimte, verbaas en verwonder, het spel van relaties, van yin en van yang.
Dit is wel Zen; de eenvoud, het landschap, de tenten, het lopen en zitten, even vergeten, heel rustig aan. Het afzien in kou en ook in de hitte, geen stromend water, met iets minder slaap. Dit geeft mij de kans iets nieuws te ervaren, mij open te stellen en te zien wat dan komt.
Ik heb vaak haast; wil snel en heel goed presteren. De kunst dit te laten, iets rustiger aan; dan zie ik meer, ben ik verwonderd, zie ik relaties, te zien wat er is.
Spelend met wijsheid, door te doen en te laten. Ook dat was weer nieuw, wist niet dat het kon. Mijn vele gedachtes, deden vergeten, wat echt nodig is. Even te wachten met woorden, eerst even kijken, dan valt veel samen, kan ik gaan doen, wat nu bij mij past.
Het zand gaf mij richting, de lijnen contouren, de details van de stenen, de bergen, de vlaktes, de zon en de maan, een hemel vol sterren. Ik ben op weg, mijn ritme volgend, nu opnieuw lerend met een bredere blik. Ook mijn ruimte nemend, doen wat ik wil en wat goed is voor mij.
Dit speels ervaren, vertrouwen en doorgaan, te doen wat ik doe.
Zen is niet snel,
geduldig met mij,
op naar wat komt,
daar laat ik het bij.
De begrafenis die mijn leven veranderde
Een stille accountant
Freud, Jung en de bubbels (3)
Freud, het surrealisme en zen
Hoe is het om mens te zijn
.jpg)
Freuds blinde vlek (2)